ความรักที่ไม่เคยจืดจาง
ประสบการณ์กับเวลาที่ดีๆ วันเวลาที่ล่วงเลยหลายวันพันปี สิ่งดีดีที่เหลืออยู่ได้แก่ความทรงจำ นับตั้งแต่ประวัติศาตร์ของผืนแผ่นดินไทย สู่ภาคพื้นตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศไทย เป็นที่เล่าขานตำนานสู่วัฒนธรรมอีสานอยากจะย้อนกลับหลังสู่หมู่บ้านหนึ่งในดินแดนข้าวเหนียว ซึ่งเป็นหมู่บ้านมีความอุดมสมบูรณ์ ประกอบไปด้วย ทุ่งนา ธรรมชาติป่าไม้ เต็มไปด้วยความเชื่อ ความศรัทธาและความรัก และความรักนั้นคือ หมู่บ้านโพนสูง อำเภอบ้านดุง จังหวัดอุดรธานี ซึ่งเป็นหมู่บ้านของผมเอง ย้อนเวลาไปประมาน 18 ปี ผมยังจำเวลานั้นได้ดีเสมอ ช่วงที่ผมเป็นเด็กน้อยตัวเล็กๆ ตัวดำๆ เป็นปรกติของเด็กน้อยบ้านนอกคอกนา ช่วงนั้นเป็นฤดูหน้าแล้ง พวกเราชอบไปหาอาหารตามทุ่งนา ( ไปหาจับกิ้งก่า ) ภาษาอีสานเรียก(ขี้กระปอม) ในทุกวันเสาร์ หรือวันอาทิตย์หลังจากไปเข้าวัดเสร็จแล้ว พวกเราจะพากันไปหาจับกิ้งก่ากัน กิ้งก่าเป็นสัตว์ที่ยาก และเป็นสัตว์ที่วิ่งเร็ว ชอบอยู่บนต้นไม้ เสารั้ว ตอไม้ ที่อยู่ตามทุ่งนา ข้างถนน อุปกรณ์ที่ใช้จับกิ้งก่า คือ หนังสติ้ก ไม้พ่วง พวกเราจะเดินตามทุ่งนา ผมไปกับเพื่อนๆ 5-10 คน มีแต่พวกขั้นเทพเป็นพวกที่ดื้อที่สุดในชั้นเรียน แต่พวกเราไม่เคยที่จะขาดเรียน เวลาผ่านไป ตลอดทั้งวัน เริ่มหิวข้าว ทุกคนต่างพากันไม่ได้ห่อข้าวไปเริ่มหิวพอดี พวกเราป่ากล้วยของชาวบ้าน กำลังสุกพอดี ความคิดชั่วร้ายเริ่มเกิดขึ้น ผมบอกให้เพื่อนดูแลทางให้ผม ผมจะได้ไปขโมยกล้วย มาให้เพื่อนกิน กับเพื่อนอีกสองคน อีกคนไปปีนมะพร้าวน้ำหอมผมไม่อยากบอกเลยว่าเป็นมะพร้าวน้ำหอมของใคร ( เป็นนาของพระคุณเจ้าลือชัย ) ซึ่งเป็นพระสังฆราชสังฆมณฑลอุดรในปัจจุบัน ระหว่างเพื่อนผม ปีนต้นมะพร้าวอยู่พอดี พ่อของพระคุณเจ้าลือชัยเดินมาพอดี ผมกับเพื่อนๆ กับกล้วยที่ผมขโมยมาวิ่งหนีเข้าไปในป่า ส่วนเพื่อนคนนั้นที่อยู่บนต้นมะพร้าววิ่งหนีไม่ทัน กลับลงมาโดนคุณพ่อของคุณพ่อลือชัยตีหนึ่งที ผมกับเพื่อนๆเห็นก็เลยหัวเราะ ในทุกวันนี้ผมกับเพื่อนๆยังรักและช่วยเหลือซึ่งกันและกัน ผมเองก็อยากจะรักษาชีวิตกระแสเรียกของผมในการเป็นพระสงฆ์ ผมยังรักเพื่อนที่ร่วมชีวิตทุกข์สุกดิบตั้งแต่สมัยขโมยมะพร้าวพระคุณเจ้าทำให้คิดถึงความทรงจำดีดี เป็นต้นความซื่อสัตย์ที่จะยอมรับความผิดของตนเองที่เคยทำผิดมา อาแมน
ประสบการณ์กับเวลาที่ดีๆ วันเวลาที่ล่วงเลยหลายวันพันปี สิ่งดีดีที่เหลืออยู่ได้แก่ความทรงจำ นับตั้งแต่ประวัติศาตร์ของผืนแผ่นดินไทย สู่ภาคพื้นตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศไทย เป็นที่เล่าขานตำนานสู่วัฒนธรรมอีสานอยากจะย้อนกลับหลังสู่หมู่บ้านหนึ่งในดินแดนข้าวเหนียว ซึ่งเป็นหมู่บ้านมีความอุดมสมบูรณ์ ประกอบไปด้วย ทุ่งนา ธรรมชาติป่าไม้ เต็มไปด้วยความเชื่อ ความศรัทธาและความรัก และความรักนั้นคือ หมู่บ้านโพนสูง อำเภอบ้านดุง จังหวัดอุดรธานี ซึ่งเป็นหมู่บ้านของผมเอง ย้อนเวลาไปประมาน 18 ปี ผมยังจำเวลานั้นได้ดีเสมอ ช่วงที่ผมเป็นเด็กน้อยตัวเล็กๆ ตัวดำๆ เป็นปรกติของเด็กน้อยบ้านนอกคอกนา ช่วงนั้นเป็นฤดูหน้าแล้ง พวกเราชอบไปหาอาหารตามทุ่งนา ( ไปหาจับกิ้งก่า ) ภาษาอีสานเรียก(ขี้กระปอม) ในทุกวันเสาร์ หรือวันอาทิตย์หลังจากไปเข้าวัดเสร็จแล้ว พวกเราจะพากันไปหาจับกิ้งก่ากัน กิ้งก่าเป็นสัตว์ที่ยาก และเป็นสัตว์ที่วิ่งเร็ว ชอบอยู่บนต้นไม้ เสารั้ว ตอไม้ ที่อยู่ตามทุ่งนา ข้างถนน อุปกรณ์ที่ใช้จับกิ้งก่า คือ หนังสติ้ก ไม้พ่วง พวกเราจะเดินตามทุ่งนา ผมไปกับเพื่อนๆ 5-10 คน มีแต่พวกขั้นเทพเป็นพวกที่ดื้อที่สุดในชั้นเรียน แต่พวกเราไม่เคยที่จะขาดเรียน เวลาผ่านไป ตลอดทั้งวัน เริ่มหิวข้าว ทุกคนต่างพากันไม่ได้ห่อข้าวไปเริ่มหิวพอดี พวกเราป่ากล้วยของชาวบ้าน กำลังสุกพอดี ความคิดชั่วร้ายเริ่มเกิดขึ้น ผมบอกให้เพื่อนดูแลทางให้ผม ผมจะได้ไปขโมยกล้วย มาให้เพื่อนกิน กับเพื่อนอีกสองคน อีกคนไปปีนมะพร้าวน้ำหอมผมไม่อยากบอกเลยว่าเป็นมะพร้าวน้ำหอมของใคร ( เป็นนาของพระคุณเจ้าลือชัย ) ซึ่งเป็นพระสังฆราชสังฆมณฑลอุดรในปัจจุบัน ระหว่างเพื่อนผม ปีนต้นมะพร้าวอยู่พอดี พ่อของพระคุณเจ้าลือชัยเดินมาพอดี ผมกับเพื่อนๆ กับกล้วยที่ผมขโมยมาวิ่งหนีเข้าไปในป่า ส่วนเพื่อนคนนั้นที่อยู่บนต้นมะพร้าววิ่งหนีไม่ทัน กลับลงมาโดนคุณพ่อของคุณพ่อลือชัยตีหนึ่งที ผมกับเพื่อนๆเห็นก็เลยหัวเราะ ในทุกวันนี้ผมกับเพื่อนๆยังรักและช่วยเหลือซึ่งกันและกัน ผมเองก็อยากจะรักษาชีวิตกระแสเรียกของผมในการเป็นพระสงฆ์ ผมยังรักเพื่อนที่ร่วมชีวิตทุกข์สุกดิบตั้งแต่สมัยขโมยมะพร้าวพระคุณเจ้าทำให้คิดถึงความทรงจำดีดี เป็นต้นความซื่อสัตย์ที่จะยอมรับความผิดของตนเองที่เคยทำผิดมา อาแมน
